(H)eerlijke glutenvrije recepten

#wijbloggenglutenvrij: Coeliakie lastig of juist niet?

404-koosOp de 15de van elke maand bloggen wij onder #wijbloggenglutenvrij met elke maand een ander thema. Deze maand: ‘ Wat is het moeilijkste aan het hebben van coeliakie?’

En ik moet bekennen dat ik dit direct ook een heel lastig onderwerp vind. Voornamelijk omdat ik altijd probeer het glutenvrij MOETEN eten van een positieve kant te bekijken. Doordat ik altijd probeer het positieve in te zien van de situatie druk ik wellicht de negatieve aspecten een beetje weg.
Maar voor deze maand duik ik er juist eens in, probeer ik mijn positieve oogkleppen even af te zetten en dieper in mijn gevoel te graven…

Moeilijke situaties

Ik denk dat je veel situaties kan bedenken die het soms moeilijk maakt om coeliakie te hebben; Boodschappen doen, altijd verpakkingen te moeten bekijken. Uit eten gaan, je hoopt elke keer maar weer dat het personeel echt begrijpt hoe belangrijk het is dat het gerecht 100% glutenvrij is. Die momenten dat je enorm zin hebt in taart, maar je kan niet “even” naar de bakker lopen voor een stukje taart. Al die vragen, discussies en meningen over wel of niet gezond om glutenvrij te eten. En dan begin ik maar niet over de familie, vrienden, partners etc. etc. etc.

Maar als ik eerlijk ben, vind ik toch het aller moeilijkste die moment dat je nieuwe mensen leert kennen, hier mee uit eten gaat, gezamenlijk gaat lunchen of in ieder geval gezamenlijk gaat eten. Ik voel mij toch altijd een beetje bezwaard, ik wil niet direct het gekozen eten afkeuren of vervelende vragen stellen over ‘wat er precies inzit’. Liever vertel ik niet direct dat ik glutenvrij moet eten, ik denk toch altijd dat mensen dan een andere mening over mij krijgen (ja ik weet heel goed dat dit echt alleen in mijn hoofd zo is, en dat de meeste mensen alleen maar begrip vol zijn). Je wilt er toch graag ‘bij’ horen en door niet het zelfde te kunnen eten, ben je toch een beetje ‘speciaal’ en hoor je er eigenlijk niet helemaal bij.
Eigenlijk slaat dat nergens op, ik hoef mij toch niet te schamen voor het feit dat ik een aandoening heb waardoor ik een bepaald dieet moet volgen?
Vegetariërs voelen zich toch ook niet elke keer schulden of schamen zich als zij zeggen dat zij geen vlees en/of vis eten? En hoezo voelen zij zich niet bezwaard hun voorkeuren te uiten en ik wel? Voor hen is het toch een overwogen keuzen geweest?

Hoe langer ik hier over nadenk hoe stommer ik het eigenlijk vind. Stom dat ik mijzelf bezwaard voel om er eerlijk te zeggen dat ik glutenvrij moet eten.

Inzicht

Na dit inzicht heb ik besloten, dat ik mij nooit meer bezwaard ga voelen om aangepast te moeten eten. Vanaf nu ga ik van het begin zeggen waarom ik geen brood eet, of waarom ik geen koekje bij de koffie hoef zonder daar zelf een oordeel over te hebben. Want als ik er zelf geen oordeel meer over heb, geen verwachtingen over hoe de ander er over zal denken dan weet ik zeker dat iedereen positief zal reageren.
speakout

Print Friendly, PDF & Email

, , ,